Onze reis naar Colombia

Een terugreis met hindernissen

2010-08-01T23:15:00.005+02:00

Vrijdag 30 juli gingen we pas om 11.00 uur richting het vliegtuig. Nadat alle koffers waren ingepakt hebben we nog wat laatste boodschappen gedaan in de stad. Het eerste stuk van de reis ging voorspoedig. De koffers konden meteen worden doorgelabeld naar Dusseldorf. In Bogotá namen we afscheid van onze gids en begeleider Ed. Met de bus gingen we naar het internationale vliegveld El Dorado voor onze vlucht naar Madrid.

Bij het inchecken bleek er een probleem te zijn. Gea moest naar het kantoor van de DAS, de douane. Daar bleek dat Roberto en Marcela het land niet uitmochten omdat hun vader daar geen toestemming voor had gegeven... Ze kon hoog of laag springen, maar er moest eerst een verklaring komen in het spaans waaruit bleek dat Bé toestemming gaf dat Marcela en Roberto weer Colombia uit mochten...

Menso heeft Ed nog kunnen bellen. Hij had gelukkig het weekend vrij en zou in Bogotá blijven. Hij zou met de taxi terugkomen naar het vliegtuig en de familie Bots/van Hemmen opvangen. De families de Vries/Hofstee en Bosma zijn na een dramatisch afscheid en met een rot gevoel het vliegtuig ingestapt. Wij hadden in Madrid ook nog twee uur vertraging, maar dat kon niemand meer wat schelen.

Zaterdag op zondag nacht kwam een goede tijding: Ed mailde (21.00 uur zaterdagavond in Colombia) dat ze alles voor elkaar hadden gekregen. Hij vermoedde dat de familie Bots/van Hemmen inmiddels met het vliegtuig van 17.00 uur was vertrokken. En inderdaad, Roberto mailde vanmiddag uit Madrid dat ze vanavond door zouden vliegen naar Dusseldorf. Inmiddels zijn ze daar een kwartier geleden met ongeveer een uur vertraging geland!

Welkom thuis!!!

PS
Tip voor iedereen die alleen met minderjarige kinderen naar Colombia gaat: vraag een (Spaanstalig) toestemmingsformulier aan bij het Colombiaanse Consulaat in Amsterdam. (De thuisblijvende ouder geeft daarmee toestemming aan de reizende ouder om met de kinderen Colombia in en uit te mogen reizen.) Dit formulier moet ook door het Colombiaanse Consulaat in Amsterdam worden getekend.

Waarom waarschuwt Wereldkinderen hier helemaal niet voor? Zij waren zondermeer op de hoogte van de situaties van de families Bots/van Hemmen en Kroon. Rudolph heeft zich erbij vertrek nog uit kunnen praten, mede dankzij een zeer wakkere Colombiaanse douanebeambte bij binnenkomst van Colombia. Gea, Bé en de kinderen had een uitermate vervelend einde van een verder fantastische vakantie bespaard kunnen worden. En het had allemaal ook nog veel vervelender kunnen worden en langer kunnen duren, maar dankzij Ed Veldhuisen van De UNA Colombia Tours bleef de ellende nog relatief beperkt! Hulde en dank aan Ed!

En als WK helemaal niet weet hoe het werkt, geef dat dan ook eens gewoon toe!

De laatste twee dagen

2010-07-29T23:59:00.034+02:00

Woensdag 28 juli gingen we na het ontbijt naar het eiland Tierra Bomba. Dit eiland ligt tegenover Bocagrande. Na een kwartiertje varen waren we er al en konden we inchecken in het hotel. Het is een dependance van ons hotel in Cartagena. Dit hotel biedt mooi uitzicht op Cartagena, en heeft een zwembad. 's Middags liepen we een stuk langs de kust naar een plaatsje. Daar hebben we gegeten. Eerst werd op een dienblad een aantal vissen getoond waaruit we een vers exemplaartje konden kiezen. Wij namen vers fruit salade. Marit en Anne lieten het haar weer invlechten, en de andere kinderen hebben in zee gezwommen. We ontmoetten ook een gezin uit Arnhem.

lunch bij het strand

visje uitzoeken

zwemmen in zee

Anne wordt weer helemaal mooi

Terug in het hotel werd genoten van het zwembad.

zwembad van het hotel

huisdier van het hotel, wordt gehouden in een bloempot

onze kamers bevonden zich achter in de tuin van het hotel

Donderdag 29 juli gingen we na het ontbijt weer aan boord, terug naar Cartagena. De tocht terug liep iets anders dan heen, we voeren vlak langs het schiereiland Bocagrande. We dachten nog, leuk, ander uitzicht, maar toen legde de boot aan, maar niet bij de toeristenhaven waar ons transport op ons wachtte. Het bleek dat de 'pilote' van de boot geen vergunning had om bij de toeristenhaven aan te meren. Dan riskeerde hij een boete van 1.000.000 peso (ca 450 euro). Er zat niets anders op dan de chauffeur van ons busje bellen en wachten tot hij ons kwam oppikken. Verder verliep de tocht naar de vulkaan El Totumo prima.

deze 'pilote' heeft helemaal geen vaarvergunning

langs het wrak van een schip in de baai van Cartagena

wachten op ons vervoer

De moddervulkaan is ongeveer 20 meter hoog. Met een trap ga je naar boven, en na het modderbad met massage kom je langs een andere trap weer naar beneden. Ondertussen wordt je fototoestel door een jongen bewaard, die je ook nog op je voordeligst vastlegt. De modder zelf is grijs en lekker warm. Het is een dikke massa waarin je vanzelf blijft drijven. Toen we weer als herboren uit de modder kwamen gingen we naar beneden, naar een meertje waar behulpzame vrouwen ons weer helemaal schoon maakten. De zwemkleding moest (onder water) ook uit.

El Totumo

in de modder

wie is dit?

Menso en Marit

Na dit modderige avontuur gingen we weer terug richting Cartagena. Halverwege reden we naar een strand, voor een lunch en zwempartij. 's Avonds hebben we op een terras op de stadsmuur van Cartagena nog gezellig wat gedronken.

vluchtgegevens

2010-07-28T23:59:00.004+02:00

Wij zijn nu op Isla de Tierrabomba, in Hotel 3 Banderas Isla Tierra Bomba. Morgenochtend gaan we weer naar de vaste wal en bezoeken dan de moddervulkaan ´El Totumo´. Daarna ´s middags in Cartagena, en vrijdag vliegen we weer naar huis. Verslag met foto´s komt misschien morgenavond, en anders in ieder geval later vanuit Nederland.

Dit zijn onze vluchtgegevens voor de terugreis:

vrijdag 30 juli
vluchtnummer vlucht                     vertrek        aankomst
AV9753         Cartagena-Bogota   14:00 uur    15:20 uur
IB6584           Bogota-Madrid       19:00 uur    11:55 uur (zaterdag)

zaterdag 31 juli
IB3522           Madrid-Dusseldorf 15:50 uur    18:20 uur

Corales del Rosario

2010-07-27T23:59:00.002+02:00

Vandaag bezochten we het nationale park Corales del Rosario. Deze dag deden we samen met een groep Nederlanders die in Colombia reizen via 'Sawadee reizen'. Swadee heeft de Colombia rondreis dit jaar voor het eerst in haar programma en heeft de logistiek uitbesteed aan onze reisorganisatie, De UNA Colombia Tours. Het was een heerlijke dag op en in het water van de Caraibische zee. Eerst voeren we naar Playa Blanca. Dit is een mooi wit zandstrand in een baai van Isla de Barú. Toen we aan land gingen kwamen er meteen verkopers op ons af. Marit, Anne en Myrthe hebben hun haren laten invlechten. Wel jammer dat later het vlechtwerk niet helemaal bestand bleek tegen de bootreis. De boot waarmee wij voeren ging namelijk lekker hard, waardoor hij schuin in het water kwam te liggen en voortdurend op het water klapte. De wind blies je haren strak naar achteren.

onze boot (aan de Playa Blanca)

verkopers op het strand

haren invlechten

deze massages waren gratis

actiefoto

Na ruim drie uur zwemmen en zonnen gingen we weer de boot in. We voeren naar Isla Grande, het grootste eiland van de koraaleilanden. De eilanden zijn ontstaan doordat de zeespiegel is gestegen waardoor de hoogste delen van het koraalrif boven water kwamen. Aan land werd er meteen gezwommen in een zwembadje. En we gingen lunchen. Onze groep ging daarna snorkelen, de andere groep niet. Dat was in het begin best lastig, maar de meesten kregen de smaak aardig te pakken. We zagen veel vissen, sommige heel mooi gekleurd, en zelfs een zwemmende kwal.

onderweg naar Isla Grande

zwempret

snorkelen

terug in de Bahia de Cartagena, met uitzicht op Bocagrande

citytour Cartagena

2010-07-26T23:59:00.068+02:00

Vandaag gingen we onder leiding van gids Tony de stad nader verkennen. Eerst maakten we een rondrit over Bocagrande, het hotel- en uitgaanscentrum van Cartagena. We kwamen onder andere langs hotel Caribe waar wij 12 jaar geleden een week verbleven. De eerste stop was bij het Castillo de San Felipe de Barajas. ´Teacher Tony´ vertelde over de geschiedenis van het fort, en dat de fortificaties ontworpen waren door een Nederlander. Vooral de tocht door de gangen waar Tony zich als aardige amateur toneelspeler ontpopte was grappig. Terug in de bus kregen we allemaal een ijskoud flesje water.

dus busrit ging o.a. langs de Torre del Reloj

en door Getsemani

uitleg door Tony ("pay attention")

Tony wijst op het uitzicht

de fortificaties

Roberto, Anne en Marit hangen aan Tony's lippen

Inmiddels hadden we een Canadese touriste, die ook in ons hotel logeert, op sleeptouw. We hadden toch nog een stoel over in het busje, dus ging ze ook mee naar het Convento Santacruz de la Popa. Dit door de Augustijnen gestichte klooster ligt boven op een 150 meter hoge berg. De hoogte gaf een prachtig uitzicht over de oude stad, Bocagrande, de baai van Cartagena, en het fort. De kapel van het klooster is gewijd aan Virgen de la Candelaria, de beschermheilige van de stad.

uitzicht op Bocagrande vanaf het klooster

Anne fotografeert het uitzicht

de binnenplaats van het klooster

Terug in het oude centrum liepen we nog een stukje door de stad. We hebben inkopen gedaan bij een smaragdwinkeltje. De rest van de middag zijn we op eigen gelegenheid de stad in gegaan, voor koffie met taart, sightseeing en winkelen.

straathoek in el Centro

Plaza de Bolívar

in het Botéro-atelier

We besloten de dag met pizza op de Plaza Santo Domingo. 's Avonds is het plein één groot terras, compleet met life entertainment door straatartiesten, musici en dansers.

naar Cartagena

2010-07-25T23:59:00.002+02:00

Na het ontbijt werd er weer gepakt, en toen alle koffers beneden stonden was het wachten op ons vervoer naar Cartagena. Het busje dat voor het hotel stopte leek ons duidelijk veel te klein. Ze hadden vast niet op zoveel koffers gerekend. Maar toch lukte het weer iedereen inclusief bagage erin te passen. Onderweg werd gestopt voor koffie. Na een voorspoedige reis waren we vier uur later in Cartagena.

de kofferruimte was nu al bijna helemaal vol

als haringen in een tonnetje; voor en op de eerste rij stoelen lagen koffers

Hotel 3 Banderas

patio twee, hier zijn onze kamers 109 en 115

Na het inchecken en inruimen van de kamers hebben we een wandeling door het koloniale centrum gemaakt. In het gastenboek ontdekte Maaike dat Nico en Thea met de kids uit Delft hier ruim een jaar geleden waren. Wij hebben hen ontmoet in Bogotá in 1997, toen wij Marit kregen en zij Ruben. In Cartagena is alles fotogeniek, waar je je camera ook op richt. We besloten de dag in het chique Restaurante Juan del Mar vlak bij het hotel. Daarna werd nog fanatiek geyatzeet in het hotel.

Plaza de la Aduana

Roberto en Marcela bij het beeld "Figura Reclinada 92" van Fernando Botero

bij de ingang van de oude stad, de Torre del Reloj

op de Plaza de Bolívar

Parque Tayrona

2010-07-24T23:59:00.005+02:00

De afgelopen drie dagen waren we in Parque Nacional Tayrona. Dit is een van de vele nationale parken in Colombia. De laatste week bezoeken we ook nog Parque Corales del Rosario. De Tayrona was een van de indianenstammen die in Colombia leefden voor de komst van de Spanjaarden. We waren al in het gebied van de Muisca; zij leefden ten noorden van Bogotá, in de huidige districten Boyaca en Santander.

De heenreis op donderdag verliep via een busreis van een uur, inchecken bij het park en een voettocht van ca een uur. Het inchecken bestond uit wachten, registreren en toegangsfee betalen. Voor Colombianen is de toegangsprijs (terecht) slechts een fractie van die voor buitenlanders. Toch mooi dat onze groep voor bijna de helft uit Colombianen bestaat! De voettocht liep over een zand- en modderpad. Gelukkig konden we steeds aan de zijkant nog redelijk begaanbare paden vinden. Het is net Burgers Bush, maar dan alles honderd keer zo groot en veel. Oneindig groter, véél warmer en drukkender, veel meer herrie van de beesten. Een paar keer werden we ingehaald door pony's en ezels. Die worden gebruikt voor het vervoer van toeristen die niet lopen, hun koffers, en voor de aanvoer van drank en levensmiddelen voor de restaurants en winkeltjes in het park. Bij aankomst in Arrecifes kregen we een lekker koud welkomstdrankje.

de voettocht

paardjes

welkomstdrankje

Na inchecken in onze luxe cabaña's gingen we zwemmen. Zwemmen kan niet bij het strand vlak bij Arrecifes omdat de zee daar te gevaarlijk is. Op veel plaatsen langs de Caraibische kust is er een onderstroom. De eerste middag zwommen we in de baai La Piscina. Voor de baai is een rij rotsen in zee die de baai min of meer afsluit van de zee.

cabañas cinco y seis (families De Vries en Bosma)

de waranda

Eddy sliep in een hangmat

(hier slaapt hij ook tijdens z'n huwelijksreis in oktober a.s.)

zwemmen bij La Piscina

Vrijdag maakten we een tocht naar Pueblito. Dit is een ruïne van een van de nederzettingen van de Tayrona indianen. Ooit leefden hier ongeveer 2000 indianen. Nu resten nog ongeveer 250 cirkelvormige terrassen, en een enkel hutje. Er leeft nu nog een gezin.

van Arrecifes via El Cabo naar Pueblito

Maaike, Anne en Alegandro bleven achter bij El Cabo, waar ze zich de hele dag hebben vermaakt aan het strand. De rest van de groep vertrok richting Pueblito. Het was een zeer vermoeiende tocht van ongeveer tweeënhalf uur door een prachtig stuk natuur. Het grootste stuk liep stijl omhoog via een zigzag pad. Onderweg vonden we een sleutel en een zonnebril. Beiden bleken verloren door een groepje studenten uit Wageningen die voor ons liepen. Het waren Duitsers en hun Colombiaanse vrienden. Eén de Duitse studentes bleek de laatste tijd in Doezum te wonen, vlak bij Menso's oma. Mark en Erica zagen zich gedwongen halverwege weer om te keren. Erica was uitgegleden waarbij ze een behoorlijke snee in haar been had opgelopen. De rest van de groep was blij toen het klimmen er op zat en we Pueblito bereikten. Van het gezin dat er nog leeft zagen we alleen een jongen. Hij maakte zich snel uit de voeten toen wij de nederzetting naderden. De afdaling terug naar El Cabo verliep langs een zeer mooi pad over en onder grote rotsblokken. Tijdens de afdaling zagen we een groepje aapjes. De rest van de middag hebben we nog heerlijk gezwommen in zee.

vertrek vanaf het strand het regenwoud in

rustpauze bijna halverwege (hier werd Erica's been verbonden)

Pueblito

indianenhutje

interieur

onderweg naar beneden

de groep die de tocht volbracht:

Gea, Roberto, Myrthe, Marcela, Marit en Menso

(Eddy nam de foto)

Zaterdagochtend zijn Anne, Alegandro, Roberto, Mark en Menso nog gaan zwemmen bij La Arenilla. De golven waren ditmaal aanzienlijk hoger dan de dag ervoor, waardoor we een uur heerlijk hebben genoten. Verder is nog noemenswaardig het voortreffelijke restaurant, de grote tor waar Marit de eerste middag in onze canaña op stond (met blote voeten!) en de vogelspin die zich geposteerd had voor de deuropening van de cabaña van Gea, Marcela en Roberto.

La Arenilla; hier zwommen we zaterdagochtend

(deze foto is gemaakt op donderdag toen de zee bijna vlak was!)

de vogelspin in de deuropening van cabaña uno

's Middags terug in Rodadero Santa Marta hebben we nog wat ingekocht voor de reis naar Cartagena op zondag en bij de toeristenwinkeltjes.

Intermezzo ~ welkom en radiostilte

2010-07-22T00:01:00.003+02:00

Een bericht tussendoor aan de lezers.

Een hartelijk welkom aan de steeds grotere groep volgers. Inmiddels volgen vele familieleden, vrienden, collegae en anderen onze belevenissen. Geniet mee van onze avonturen, en schroom niet ook een reactie achter te laten!

Wij gaan morgen naar het nationale park Tayrona. De laptop gaat niet mee, dus dit blog zal een paar dagen stilliggen. Uiteraard mogen jullie daarna alsnog rekenen op een verslag!

Maar mochten jullie je ondertussen gaan vervelen: bezoek dan de site http://www.straatkinderenmedellin.nl/ van Club Deportivo Straatkinderen Medellín. Dit is de site van de stichting van onze gids Eddy Veldhuisen. Of lees zijn weblog: http://edveldhuisen.blogspot.com/

Met een hartelijke groet van
Gea, Erica, Mark, Maaike, Menso en de kids!

een culturele ochtend

2010-07-21T23:59:00.003+02:00

Vanochtend bezoeken we de stad Santa Marta. Met een bus en Engels sprekende gids duiken we in het coloniale verleden van de oudste stad van Colombia. We bezoeken de catedral (voor ons helaas te laat open), het Museo del Oro Tairona, de Quinta de San Pedro Alejandrino, en het vissersplaatsje Taganga.

Het goudmuseum is een stuk bescheidener van opzet in vergelijking met het Meseo del Oro in Bogotá. Maar hier gaat het alleen om de Tayrona indianen. En omdat we morgen naar het Parque Nacional Tayrona gaan, is dit bezoek een prima introductie daarop. Noemenswaardig zijn de presentatie van de Ciudad Perdida, en de prachtige gouden beeldjes en voorwerpen. Tegelijk met ons is ook een grote groep kleine kinderen van de ICBF (Colombiaanse kinderbescherming) in het museum. We zijn er getuige van dat ze in de bibliotheek allemaal een boekje mogen lezen. Juf Gea leeft weer helemaal op!

We vereren de Quita de San Pedro Alejandrino met een bezoek. Deze hacienda was oorspronkelijk een suikerrietplantage. De eigenaar nodigde in 1830 Simon Bolívar uit om hier naartoe te komen, wat hij begin december ook deed. Hij was ziek (tbc) en zag er allerbellabertst uit. De hacienda mocht geen uitkomst bieden: na enkele dagen overleed hij er op 17 december. Sindsdien is dit een belangrijke datum in Colombia (en de ander Bolívar-landen Venezuela, Panama, Ecuador, Peru en Bolivia). De kamer waar hij stierf mag niet gefotografeerd worden, wel gefilmd. Jammer dat ze dat alleen binnen vertellen; en toen hadden we het bed al gefotografeerd van buiten door het raam. Het is overigens niet hét bed, wel dé kamer.

kamer waar Simon Bolívar stierf op 17 december 1830

Er staan enkel tamarinden van meer dan honderd jaar oud. In één van deze bomen zaten twee groene iguana's.

Iguana Iguana (foto van Anne)

Een beetje potsierlijk is het centrale gebouw de Altar de la Patria. Daarin een beelden groep over Bolívar. Heel bijzonder aan dit beeld is dat je van drie kanten steeds een andere Bolívar ziet.

altar de la patria

Van links een nog jonge Simon,

recht van voren de standvastig krijgsheer,

en van rechts een zieke oude man.

We rijden langs het plaatselijke voetbalstadion, waar een beeld staat ter ere van de beroemde Colombiaanse voetballer Carlos 'El Pibe' Valderrama. Hij is geboren in Santa Marta, en bezoekt hier nog regelmatig zijn ouders. Onze voetballers gaan graag met hun tijdelijke coach bij deze voetbalheld op de foto.

We verlaten Santa Marta en gaan naar het nog 5 km verder gelegen visserplaatsje Taganga. Het ligt mooi beneden in een hoefijzervormige baai. Er ligt een keur aan bootjes, en op de boulevard zijn gezellige terrasjes. Begeef je je echter een blok landinwaarts, dan blijft weinig van dit schoons over.

Na een vermoeiende maar boeiende ochtend keren we terug naar Rodadero, en na wat inkopen gedaan te hebben gaan we zwemmen in zee.

ook vanavond genieten we weer van een overheerlijk buffet

naar Santa Marta

2010-07-20T23:59:00.004+02:00

Veinte de julio, oftewel onafhankelijkheidsdag (zie ook dinsdag 13 juli). Omdat vandaag tweehonderd jaar onafhankelijkheid van Spanje wordt gevierd, zijn onze vluchten verzet. De eerste, van Bucaramanga naar Bogotá, is vervroegd en de tweede naar Santa Marta juist later. Dit betekent langer wachten in Bogotá. Maar erger nog: we moeten nu heel vroeg op. Alles ingepakt voor het ontbijt van zes uur. We zijn trots op de familie Kroon. Esther en Rudoplh schoven aan aan het vroege ontbijt ondanks dat ze pas een paar uur later vertrekken. En dat terwijl ze een veel langere dag voor de boegen hebben dan wij! Hun vlucht sluit aan op de vlucht naar huis via Madrid. Het afscheid tussen Esther en Roberto verliep met het plengen van menig traantje.

ontbijt

vertrek bij de hacienda

het sardienenblikje wordt bepakt

Onze bagage wordt door de chauffeur vakkundig op het dak van de buseta gebonden. Na een rit van drie kwartier arriveren we bij het vliegveldje. Met een vrij nieuw airbusje (drie stoelen breed) bereiken we soepel Bogotá. Ons vermoeden dat het vliegveld een paar uur gesloten is in verband met een vliegshow blijkt juist. Op de tv's binnen zien we live de parade van leger, nationale garde en luchtmacht. Een machtsvertoon zoals dat past bij een land als Colombia. Nadat we ons tegoed hebben gedaan aan donuts en koffie gaan we naar buiten. Daar zien we zegge en schrijven nog drie straaljagers overkomen.

el presidente Alvaro Uribe

Alegandro, Anne, Marcella, Marit

De vlucht naar de Caraibische kust verloopt vlot. We hebben ons doel al binnen een uur in zicht. Echter, de piloot parkeerde de kist nog bijna een half uur in een wachtlus om een stevige regenbui op het vliegveld uit te zitten. Na anderhalf uur landen we op een nat Santa Marta. Met een korte busrit komen we in El Rodadero, het hotel- en uitgaanscentrum 5 km voor Santa Marta. Het inboeken in hotel La Sierra verliep ietwat chaotisch, maar dan had toch eenieder een bed in een kamer met airco op max. De kinderen en Eddy zochten meteen verfirssing in het warme zeewater. Op het strand was het druk doordat velen een vrije dag hebben omdat het feest is.

een tocht met de chiva

2010-07-19T23:59:00.001+02:00

Op maandag hebben we Santander verder verkend. Zaterdag stond in het teken van de adventure kant van dit prachtige district, vandaag snoven we meer aan de cultureel-historische kant. Met een heuse chiva, een kleurrijk geschilderd open busje met houten banken, gebouwd op het chasis van een Dodge, vertrokken we van ons hotel naar het oud-koloniale plaatsjes Barichara.

Onderweg werd een pottenwinkel met dito werkplaats aangedaan. Myrthe en Marit hebben hun geluk beproefd aan de draaistoel.

In Barichara bleek al meteen hoe breed de chiva was en hoe smal de straten. Na de eerste bocht moest onze buseta-oude-stijl weer achteruit manouvreren om een tegemoet komende auto doorgang te verlenen. Het plaatsje zelf is overigens beeldschoon. Eigenlijk meer een openlucht museum. Het straatje dat helemaal naar boven loopt, naar de Iglesia de Santa Bárbara en een rustiek parkje, lag voor het grootste deel open. In de bloedhete zon waren mannen bezig met grondwerkzaamheden. Niet machinaal, maar alleen bewapend met houweel en schop.

Catedral de Barichara

calle 6

Iglesia de Santa Bárbara

Na een verfrissing verlieten we het dorpje te voet om de wandeling naar het 10 km verderop gelegen dorpje Guane te ondernemen. Het werd een mooie tocht, maar mede dankzij het plaveisel van de Camino Real (min of meer platte, grote keien), het tijdstip van de dag en prachtig weer ook een vermoeiende.

we verlaten Barichara richting Guane

begin van de Camino Real

gearriveerd!

Onze inspanningen werden beloond met een bezoek aan het mooie dorpje Guane. Een pitoresk oud kerkhof, een beauty van een kerkje (ditmaal gewijd aan Santa Lucía). In een locaal restaurantje kregen we een heerlijke lunch voorgeschoteld met keuze tussen Carne, Pesca of Ensalada. De kinderen hadden hier minder oren naar, maar lieten zich de frisdrank uiteraard wel goed smaken. Rudolph waagde zich aan chicha, een drankje geserveerd in een halve kokosnoot, dat gemaakt is van mais. Volgens Rudolph was het belangrijkste ingredient water uit een nabij gelegen sloot.

Guane

Iglesia de Santa Lucía

op het dorpsplein, in gesprek met een wereldreizigster

Na de zeer bescheiden gepreisde lunch bestegen we weer onze chiva, waarmee we de hotserdeklots reis terug naar ons hotel ondernamen. Bij bijna elke bocht werd onze komst door de chaufeur aangekondigd met een luide stoot op de claxon. Niet geheel overbodig voor zo'n breed gevaarte. Terug bij het hotel werden onze koffers ingeladen in een ander busje, waarmee we ons op weg begaven naar Bucaramanga. De tocht leidde langs een prachtige edoch vervaarlijk slingerende weg hoog boven de Rio Chicamocha. De snel invallende duisternis ontnam ons van ongetwijfeld adembenemende uitzichten de duizelingwekkende diepte in. Na ongeveer twee uur arriveerden we bij Hostel Hacienda La Vente. Deze prachtige oude hacienda zullen we helaas maar met één nacht vereren. Morgen moeten we heel vroeg op omdat ons vliegtuig naar Bogotá vervroegd is in verband met de viering van 200 jaar onafhankelijkheid.

hostel hacienda La Vente

even bijkomen van een vermoeiende dag

rustdag

2010-07-18T23:59:00.001+02:00

Zondag deden we het een stuk rustiger aan. De kinderen hebben de hele ochtend zich vermaakt bij het zwembad, de ouders hebben een wandeling in de buurt van het hotel gemaakt, en deze afgesloten bij een plaatselijk cafeetje. Eerst gingen we kijken bij het boerderijtje direct onder het hotel. Daar waren ze stukken varkensvlees aan het roken. Tijdens onze tocht kwam van alles voorbij: gezinnen met z'n drieen op één brommer, een vrachtauto'tje volgeladen met vracht èn mensen, vee op de weg.

het roken van varkensvlees in de open lucht

Erica, Gea, Mark, Rudolph, Maaike, Menso

Rudolph in gesprek met een kalf

's Middags zijn wij bij het hotel gebleven, de andere gezinnen zijn nog San Gil in geweest. 's Avonds hebben we gezamenlijk gegeten in een pizzeria in San Gil. Heen en terug met 3 taxi's. Het restaurant had zowaar zelfs een piscina de pelotas (ballenbad) voor Alegandro. Het bestellen had heel wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk is het allemaal weer gelukt. Wel hadden we dit keer meer eten dan we met z'n allen opkonden.

Enkele foto's van Hotel Camino Real:

De dag werd besloten met een avondzwempartij met livemuziek toe, inclusief polonaise rond het zwembad.

een spectaculair dagje

2010-07-17T23:59:00.004+02:00

Vanochtend gingen we na het ontbijt op weg. Het eerste avontuur was de tocht naar de waterval toe; we zaten met 16 personen in een 12-persoons busje. Het ging wel redelijk rustig. Later bleek dat de chauffeur net zo als alle chauffeurs hier in Colombia wel van wanten weet; toen onze gids Eddy niet in de bus zat maar alleen Rudolph, Anne en Maaike scheurde het busje door alle bochten.

We kwamen vrij snel aan bij een cafeetje langs de weg, en het begin van het pad naar de waterval. Omdat het de afgelopen dagen overvloedig had geregend, was het pad een stuk minder begaanbaar dan verwacht. De glibber- en glijpartij naar boven was ook al een avontuur op zich. Maar niemand liet zich uit de weg slaan, zelfs de hond van het cafeetje niet, dat ons trouw begeleidde niet. Na ruim een half uur waren we bij de waterval, Juan Curí. Vrij vertaald is dat Jan Konijn, een naam die de ontdekker te danken had aan zijn reputatie. Omdat er erg veel water was, konden we niet zwemmen, maar wel naar de overkant en bijna tot onder de waterval lopen. Het was prachtig, maar ook wel een beetje een hachelijke onderneming, zo door een snelstromende rivier. De terugweg ging aanzienlijk makkelijker, en gelukkig konden we ons beneden weer een beetje schoonspoelen. Dit avondtuur werd afgesloten met een drankje bij het cafeetje.

begin van de tocht naar Juan Curí

onderweg

bijna boven

weer beneden lekker de modder en koeiedrek afspoelen

Op weg terug stopten we bij de plaats waar onze rafttocht zou beginnen. Na de nodige instructies en het aanleren van de spaanstalige commando's gingen we in 2 groepen de bootjes in. Al snel kliefde onze boot zich door het kolkende water. De andere boot legde voorbij het heftigste deel van de tocht aan, zodat Alegandro vanaf daar ook mee kon varen. Op een gegeven moment vroeg onze capitano of we de boot wilden laten omklappen. Dat ging ons wat te ver, maar van een verfrissende duik en een stuk zwemmen hebben we wel genoten. Ook hielden we onderweg nog een watergevecht met een andere raft. Sneller dan ons lief was legden we alweer aan. We werden gedirigeerd naar een lokaaltje achter het kantoor van de adventure-organisatie, alwaar we de foto's en video's die van ons avontuur waren gemaakt konden bewonderen. Het zag er best spectaculair uit.

Behalve Maaike en Menso ging iedereen weer naar het hotel. Wij zijn nog even San Gil ingelopen om handdoeken en iets tegen Menso's hoesten te kopen. Ook kochten we nog wat waspoeder in een zijruimte bij een grote hal waar groente en aardappels verkocht werden. Nadat we geslaagd waren gingen wij met een taxi ook weer terug.

de markthal in San Gil

We hebben weer gezellig met z'n allen de avondmaaltijd genuttigd in het open restaurant, en de avond besloten met het kijken naar een of andere Colombiaanse zaterdagavondspelshow op tv. De slotronde was 'hole in the wall'.

naar San Gil

2010-07-16T23:59:00.003+02:00

Vandaag verplaatsten we ons van Villa de Leiva (in het departement Boyaca) naar San Gil (in het departement Santander). Een verlaging in hoogte van 2100 naar 1100 meter. De bus was deze ochtend eerst vanuit San Gil naar Villa de Leiva gereden, een rit van 4 uur. De chauffeur was vergezeld door de baas van het transportbedrijf, en een derde man die voor dat bedrijf als gids gaat werken. Ze waren ruim een half uur voor de geplande vertrektijd bij ons hotel. Even wachten dus totdat wij ons ontbijt hadden beëindigd en klaar waren voor vertrek. Toen alle koffers waren ingeladen bleek dat de dvd-speler uit de bus was gestolen tijdens het ontbijt. Consternatie alom. In no-time kwamen er ook twee policia-agenten op een moterfiest bij. Na een kwartier vertraging vertrokken wij richting San Gil.

de kindertafel tijdens het ontbijt

inladen van de bus

de verdwenen dvd-speler

de policia arriveert bij de plaats-delict

Onderweg passeerden we in een scherpe bocht een omgevallen vrachtwagen. De koeien die blijkbaar met de vrachtwagen vervoerd werden aten gras langs de weg en in een daarnaast gelegen weiland. We hebben kort gestopt bij een waterval, en langer bij een restaurantje voor een kop koffie. Na aankomst bij ons hotel werden de kamers betrokken en ondanks de lichte regen gingen de kinderen snel zwemmen. De regen wist echter niet van wijken en aan het eind van de middag regende het pijpestelen. We hopen dat het morgen wat zonniger is; dan gaan we zwemmen in een waterval en raften op de rivier Rio Fonce.

cascade

aankomst bij het hotel Camino Real, San Gil

vertier in het zwembad

onze kamers, linkerdeur Marit en Anne, rechterdeur Menso en Maaike

bijwerken van het blog op de waranda voor onze kamer

in en rond Villa de Leiva

2010-07-15T23:19:00.006+02:00

Dat was dus een rumoerige nacht. Het bleef tot ca 3 uur onrustig, en het vuurwerk kwam al weer rond half 6 op gang. Op een gegeven moment was dat zo dicht bij ons hotel dat Maaike ervan overtuigd was dat de kinderen in hun suite wel trillend in bed moesten zitten. Toen ik zachtjes polshoogte nam bleek dat ze nog in diepe slaap lagen.

Het ontbijt in de fraaie eetzaal was goed. De bestellingen (allemaal tegelijk) werden zonder genoteerd te zijn ook daadwerkelijk gebracht. OK, niet helemaal juist, maar toch wel bijna. Na het eten begaven we ons naar het vertrekpunt van onze paardentocht. Nadat iedereen een paard was toegewezen werden we uitgezwaaid door Maaike en Anne. Eerst was het nog wel wennen (ik had nog nooit op een paard gezeten), maar kreeg weldra de smaak te pakken. Door ruige geërodeerde grond, cactussen en een stijle afdaling naar een klein meertje waanden we ons in El Paso-country. Bij het meertje hielden we stil. Ondanks de naam, Pozo Azul, was het meertje groen.

El Paso-country (Rudolph, Roberto, Alegandro)

eerste stop

bij Pozo Azul

Deze regio is rijk aan fossielen. In 1977 is een groot fossiel (7 meter lang) gevonden van een kronosaurus, een zwemmend prehistorisch reptiel. Op de plaats van El Fósil is een aardig museumpje gebouwd, waar wij onze tweede stop hadden.

tweede stop

El Fósil

De derde plaats waar we afstegen was bij het Parque Arqueológico de Monquirá. Hier is een observatorio solar, een soort kalender van de Muisca indianen daterend uit het begin van onze jaartelling. Ook waren er graven en zeer grote monoliten.

aankomst derde stop

observatorio solar

enkele monoliten

De laatste stop vlak voor we weer terug kwamen in Villa de Leiva was bij de wijngaard van Dr. Ing. de agricultura Joachim Herzberg. Deze gepensioneerde duitse ingenieur had wollige verhalen over zijn verleden en zijn huidige bezigheden. We kregen een klein glaasje nogal zure wijn aangeboden. Weldra trokken we weer verder en om ongeveer 13.00 uur waren we terug bij ons startpunt, waar we door Anne en Maaike werden opgewacht.

Joachim Herzberg

's Middags hebben we pizza en soep gegeten op een terrasje aan het Plaza Mayor, en nog wat gewinkeld.

uitzicht van ons tafeltje

op de Plaza Mayor

Tegen vijf uur togen we weer met ons voetbalteam naar het voetbalveldje aan de andere kant van het stadje. Het plaatselijke team verscheen ook weer ten tonele, zodat wederom een potje fútbol werd gespeeld. Ook nu eindigde de partij in een gelijkspel (1-1), ditmaal beëindigd doordat de regen overvloedig begon neer te dalen.

coach Eddy met het team

de locale heldinnen

onze dug-out

De dag werd afgesloten met een maaltijd in een locaal etablissement.

na het eten weer terug in ons hotel

naar Villa de Leiva

2010-07-14T23:59:00.005+02:00

Vanochtend verlieten we Bogotá en gingen op weg naar Villa de Leiva. Ed had de juiste shirts kunnen bemachtigen (zie het verslag van gisteren). De reis van vijf uur werd onderbroken door een bezoek aan Nemocón. Voor we de zoutmijn ingingen hebben we nog even vertoefd in het dorpje zelf. De beschilderde huizen gaven het dorpsplein een aparte sfeer. De mijn zelf was boeiend. Het is de oudste zoutmijn van Colombia, en nog steeds in gebruik. Mede door de verlichting waren de gangen, waterbassins en beelden/kapelletje een boeiende schouwspel.

Nemocón

Erica, (Mark,) Maaike, Gea

schoolkinderen van Nemocón

in de zoutmijn

De verdere weg naar Villa de Leiva werd nog onderbroken bij Puente de Boyaca. Hier vond op 7 augustus 1819 de beslissende slag plaats waarmee de onafhankelijkheid van Colombia definitief werd. Uiteraard werden de kinderen bij dit belangrijke nationale monument vereeuwigd. We hebben nog even vertoefd aan de voet van het monument ter ere van Simon Bolívar, vanwaar we een goed overzicht hadden over het gehele terrein.

Puente de Boyaca

Alegandro, Roberto, Anne, Marit, Esther, Marcela

aan de voeten van El Libertador

Het laatste stuk naar onze eindbestemming was een boeiende tocht langs vele haarspeldbochten en kleine plaatsjes in het Andesgebergte. Plotseling werd de toch al hobbelige tocht nog een stuk heftiger. De bus bewoog zich langzaam over de keien van de smalle straten van Villa de Leiva. Ten slotte stopten we op een fraai plein waar gevoetbald werd. Binnengetreden door de deur van ons hotel vonden we ons op een zeer prachtige binnenplaats. En door een poortje nog zo'n oase van koloniale rust. De kamers overtroffen onze stoutste verwachtingen. Ze waren helemaal in stijl bij dit museale hotel. In het bijzonder voor Marit en Anne: zij kregen de jaloersmakende suite! (http://www.hotelplazuela.com/2001/01/ingles-galeria-psa.html)

Van de schrik bekomen trokken de kinderen allemaal hun nieuwe Colombiaanse voetbalshirts aan en gingen voor het hotel kijken naar de voetbalwedstrijd. Een groep meisjes zat steeds te kijken naar onze kids, en toen ze uiteindelijk begrepen dat Ed spaans sprak vroegen ze aan hem of wij tegen hen wilden voetballen. En zo werd de eerste wedstrijd Nederland-Villa de Leiva gespeeld op een lokaal veldje. Gelukkige bijkomstigheid was dat Ed in Medellin een voetbalschool voor straatkinderen had, en in een vorig leven in Nederland trainer in dienst van de KNVB is geweest. Het werd een gezellige sportieve ontmoeting die eindigde in een 4-4 gelijkspel. Boze tongen beweren dat wij expres onze 4-3 voorsprong kwijtraakten door een tactische wissel van onze coach, omdat hij de kids een taxirit in het vooruitzicht had gesteld als ze wonnen... Morgen om 17.00 uur misschien een tweede ronde. De teambuilding was uitstekend, dus de belangrijkste voorwaarde voor een goed hecht team is zeker aanwezig.

teambespreking

de wedstrijd (Nederland in de kleuren van Colombia!)

Terugwandelend over de Plaza Mayor, het grootste stadsplein in Colombia, bleek dat hier de hele week een feestweek is ter ere van het een of ander. Met een markt en kermis op het plein en heel harde livemuziek en vuurwerk tot 3 uur 's nachts... En nou maar hopen dat ons hotel ver genoeg van het podium afstaat (twee blokken). De dag werd afgesloten met een gezellige gezamenlijke maaltijd in een ander hotel.

citytour en andere avonturen

2010-07-13T23:30:00.004+02:00

Vanochtend vertrokken we na een haastig ontbijt (tijdig besteld maar arriveerde een kwartier voor vertrek) richting de funicular die ons naar de Monserrate ging brengen. De familie De Vries ging niet mee. Zij hebben gisteren de citytour gedaan en gingen vandaag naar Los Pisingos. Onze citytour begon met een bezoek aan één van de toppen van de bergketen die Bogotá aan de oostkant flankeert. Dat is ruim 500 meter hoger dan de 2600 meter waarop Bogotá zelf ligt. Bovenop de bergtop moesten we nog een stuk omhoog lopen, wat voor ons allen al zwaar was, laat staan voor Maaike. Maar het ging allemaal goed, en we hebben dankzij redelijk helder weer kunnen genieten van een mooi uitzicht.

uitzicht over Bogotá

We hebben nog het toeristenmarktje bezocht, en tevergeefs geprobeerd een muntje in de wensput te werpen.

de wensput

Ed, Anne, Maaike en Marit

Na het bezoek aan Monserrate liepen we lang de Quinta de Bolívar, een landhuis uit 1800 gedoneerd aan Bolívar als dank voor zijn diensten. Bolívar wilde een groot rijk stichten, Gran Colombia, dat omvatte de huidige landen Panama, Colombia, Venezuela, Equador en Peru, en waarvan Bogotá de hoofdstad zou worden. We vervolgden onze tocht te voet door La Candelaria, de oudste wijk van Bogotá. Het Museo Botéro met schilderijen van deze beroemde Colombiaanse hedendaagse schilder bleek helaas gesloten. Dat moment werd gretig gebruikt voor een welkome kop koffie. Weer gesterkt liepen we door naar de Plaza de Bolívar, het grote centrale plein van Bogotá. Op de hoek van het plein naast de kathedraal het Casa del Florero, nu het museum van de 20ste juli. Het is volgende week 200 jaar geleden dat in dit huis door de Spanjaarden de onafhankelijkheid van Colombia is getekend.

We zijn niet binnen geweest, maar gingen gauw door langs levende standbeelden en een boekenmarkt naar het Museo del Oro. In een half uur hebben we mooiste schatten in de kluis bekeken, en het gouden vlot van El Dorado, de Balsa Muisca. De kinderen hebben belangstellend de voorwerpen bewonderd en gefotografeerd.

Balsa Muisca (foto: Anne)

Toen we buiten kwamen was het gaan regenen, maar die hebben we getrotseerd om na 10 minuten te kunnen aanschuiven in het Casa Vieja, een leuk Colombiaans restaurant waar we van enkele Colombiaanse gerechten hebben kunnen eten. Voor Marit, Anne en Rudolph wat minder succesvol, maar de anderen hebben smakelijk gegeten.

Anne, Marcela, Esther, Roberto, Ed, Gea, Maaike

Na de lunch gingen we voor de aanschaf van het officiele Colombiaanse voetbaltenue naar een straat waar allemaal sportwinkels waren. Al snel hadden de kinderen de juiste maten uitgezocht, en natuurlijk moesten daar ook rugnummers en namen op. Dat kon, maar het zou ongeveer anderhalf uur duren. Geen punt, we wilden toch verder nergens meer heen, dus we zijn de straat verder op en neer gaan struinen. Winkel in winkel uit, en ondertussen ons verbazen wat er zo allemaal op en langs de weg gebeurd. Uiteindelijk terug moesten we nog een half uurtje wachten. Maar daar waren dan eindelijk de felbegeerde shirts. Gauw aantrekken, en toen bleek dat drie van de vijf shirts verkeerd waren bedrukt... de shirts hadden de verkeerde maat! Snel werd het papier waarop de namen en maten stonden opgehaald uit de drukkerij, waarop bleek dat inderdaad door de drukker een fout was gemaakt. Na uitgebreid overleg tussen Ed onze gids en de eigenaar kon worden afgesproken dat Ed morgenochtend de juist bedrukte shirts kan ophalen op zijn weg naar ons hotel, voor het vertrek naar Villa de Leiva. Nog even afwachten dus hoe dit afloopt!

Roberto, Marcela, Esther

Alegandro, Marit, Anne

Vanavond zijn we met Esther en Rudolph naar de Mac gegaan om weer lekker bij te komen.

Morgenochtend verlaten we Bogotá we om 9 uur en gaan we naar Villa de Leiva. Wanneer we in ons hotel daar over internet kunnen beschikken gaat ons verslag dan verder.

gearriveerd

2010-07-12T18:00:00.003+02:00

Het is op het moment dat ik dit schrijf maandag 17.35 uur (in Nederland dinsdag 0:35), dus hoog tijd voor een eerste bericht van ons...

ruim een uur te vroeg in Dusseldorf

De reis was goed. Het hele gezelschap was keurig drie uur voor de vlucht bij de incheckbalie in Dusseldorf. Na ruim een uur wachten konden we inchecken. Voorbode van Colombia zullen we maar zeggen. De vlucht vertrok met ruime vertraging, maar gelukkig bleek de overstaptijd in Madrid (2 uur) net genoeg. Na een heeeeele lange vlucht kwamen we volgens planning om ca 15.30 uur plaatselijke tijd aan. Na checks bij de douane en customs hadden we gauw Ed Veldhuisen gevonden, onze Nederlandse reisleider van De UNA in Colombia, en ons transport naar ons hotel.

Tot dan alles wel en goed. Helaas heeft Maaike weer last van de hoogte gekregen. Maar netzo als 12 jaar geleden begon vanochtend het herstel! Nu is ze alleen nog moe, maar wat wil je als je lichaam ruim een dag lang alles er weer uitgooit wat je erin stopt. Precies als onze vorige reis was de ellende voorbij na 36 uur.

Gisteren hebben we een eerste verkenning van Bogota gemaakt. Te voet langs een paar oude bekende plekjes, waaronder de Donut Factory, Casa Nueva, Pomona. 's Middags hebben we in een park naar een groot scherm gekeken. Er werd veel door omstanders met rood-wit-blauwe en met rood-gele vlaggen gezwaaid. De meeste mensen hadden oranje kleren aan. Verder zullen we er maar niets over zeggen.

de kids voor Casa Nueva

De lunch vanmiddag (maandag) ging prima, en we zijn net met z'n vieren naar Los Pisingos geweest. Voor Marit en Anne was het toch heel bijzonder om daar nu zelf rond te lopen. Er zijn verschillende schattige kindjes op de foto gezet. We kregen na de rondleiding de dossiers ter inzage. Voor Marit en Anne was dat op de terugweg duidelijk de aanleiding om met ons over hun Colombiaanse verleden te praten. Heel waardevol.

marit en anne voor Los Pisingos

foto van Vrienden van Los Pisingos overhandigd aan Carlos Marulanda

(Anne staat niet op de foto omdat zij deze heeft gemaakt)

We zijn nu terug in het hotel. Blog bijwerken, mail, internetten. Vanavond gaan we weer met z'n allen uit eten, dit keer ook met Maaike. Morgen hebben we op het programma: citytour, voetbaltenues, goudmuseum, Botero-museum, en een traditionele lunch: Ajiaco!

de laatste voorbereidingen

2010-07-09T11:54:00.000+02:00

Gisteravond hebben we Lola achtergelaten bij familie. Nog een avondje ontspannen in de tuin gezeten met barby en wijn. Heerlijk.

Vandaag nog een paar uurtjes werken, en verder: koffers pakken, de laatste dingen niet vergeten, oranje shirts ivm WK2010, de buren uitzwaaien, en dan na nog een korte nacht... vertrek!

We gaan proberen ook foto's te plaatsen, maar alles blijft afhankelijk van de beschikbaarheid van internet in onze hotels. We zien wel. We hebben er in ieder geval allemaal heel veel zin in!

de reisgenoten

2010-07-05T12:57:00.000+02:00

Tussen alle voorpret en voorbereidingen door hebben we afgelopen zaterdag kennisgemaakt met onze reisgenoten. Was heel gezellig. We werden gastvrij onthaald door de familie De Vries, zelfs met een Colombiaanse taart! Het is een leuke gemengde groep. Leuk om weer verhalen uit te wisselen over de eerdere ervaringen in Colombia. Iedereen heeft er zin in dus de stemming zit er al goed in. De Colombianen in het gezelschap zijn: Esther (17), Roberto (17), Marcela (13), Marit (13), Anne (12) en Alegandro (9). En een zus van 13 (Myrthe), dus genoeg aanspraak voor onze meiden. En om volledig te zijn: de meereizende ouders zijn Mark, Erica, Rudolph, Gea, Menso en Maaike.

de reis komt steeds dichterbij

2010-06-04T10:33:00.004+02:00

We gaan met een gezelschap van totaal 13 mensen drie weken reizen door Colombia. Het is een gezinsreis georganiseerd door Vereniging Wereldkinderen i.s.m. De Una Colombia Tours in Colombia. We gaan met vier adoptiegezinnen een rondreis maken langs allerlei bezienswaardigheden; al het moois wat Colombia te bieden heeft. Ook bezoeken we het kindertehuis Los Pisingos waar onze dochters vandaan komen. Voor onze kinderen de eerste bewuste kennismaking met hun land. De reis begint op 10 juli, vertrek vanaf Düsseldorf, via Madrid naar Bogotá. We zijn op het moment nog bezig contact te krijgen met de andere reisgenoten. Wereldkinderen zou aanvankelijk een bijeenkomst organiseren voor iedereen die meegaat, maar dat gaat helaas niet door. Volgende week krijgen we wel de mailadressen, kunnen we vast contact leggen. Spannend. [Menso]